Spawanie metodą TIG (wstęp)

TIG jako proces spawalniczy został opatentowany w roku 1942 przez Russell Meredith. Jack Northrop marzył o zbudowaniu z magnezu ramy dla lżejszego i szybszego samolotu wojskowego. Właśnie w jego grupie spawalniczej wynaleziono proces spawania metali łukiem elektrycznym zwany początkowo jako Heliarc jako, że spawanie odbywało się w osłonie helu. Patent został sprzedany do grupy Linde gdzie w wyniku dalszych prac rozwojowych hel zastąpiono tańszym argonem. W patencie z 1943 roku użyto po raz pierwszy nazwy tungsten inert gas [ wolfram gaz obojętny ] stąd nazwa procesu TIG. Inną, bardziej preferowaną nazwą procesu jest gas tungsten arc welding [ gaz wolfram spawanie łukowe ] – GTAW, choć w Polsce pierwsza nazwa jest szerzej używana.

W procesie TIG używa się nietopliwej elektrody wolframowej do skierowania łuku wytworzonego przez źródło prądu. Elektoda wolframowa jest umieszczona w uchwycie spawalniczym i inaczej niż w innych procesach spawalniczych nie dotyka materiału spawanego. Łuk elektryczny wytwarzany pomiędzy elektrodą a materiałem spawanym roztapia metal tworząc jeziorko. Celem uzupełnienia dodaje się ręcznie lub mechanicznie dodatkowe spoiwo. Zarówno jeziorko stopinego metalu jak i końcówka dodatkowego spoiwa oraz elektroda wolframowa osłaniane są przed zanieczyszczeniami atmosferycznymi gazami obojętnymi. Najczęściej stosowany jest argon ale używa się również czystego helu oraz mieszanek argon-hel do spawania metali nieżelaznych i argon-wodór do spawania stali nierdzewnej. Zastosowanie procesu TIG nabiera znaczenia. Stosuje się go do spawania cienkich metali, różnych stopów oraz ma szczególne zastosowanie do wykonywania spawów dozorowych.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.